Saga rodzinna w środowisku robotniczym
Zrealizowana w 1972 roku przez Rainera Wernera Fassbindera dla niemieckiej stacji telewizyjnej Westdeutscher Rundfunk (WDR) „Acht Stunden sind kein Tag” to pięcioodcinkowa saga telewizyjna opowiadająca o miłościach i codziennych problemach robotniczej rodziny w Niemczech Zachodnich.
Intensywne, wizjonerskie dzieło
W czasie, gdy pandemia tasuje karty od nowa, redefiniuje stawki społeczne i zmienia powiązania ekonomiczne, ten palący aktualnością miniserial stawia pytania o samo nasze człowieczeństwo, o nasz stosunek do pracy, do ucisku, do woli życia i wolnego, bezkompromisowego istnienia.
„Acht Stunden sind kein Tag” to także mocny gest feministyczny, zakorzeniony w całkowitej nowoczesności. Centralna postać tej sagi rodzinnej, babcia, podważa społeczne ramy i punkty odniesienia, burząc wszelkie kody, by wpisać swój los i los swoich bliskich w szerokie pole możliwości.
Instalacja eksperymentalna
Po ponad 20 latach pracy i produkcji w Nowym Jorku „8 ≠ 1” jest pierwszą realizacją Doris Mirescu w Szwajcarii. Doris Mirescu/Dangerous Ground Productions (kompania założona w Nowym Jorku w 2001 roku) tworzy unikatowe instalacje eksperymentalne, których oryginalna forma i nowatorskie wykorzystanie wideo i obrazu zyskały uznanie licznych amerykańskich gazet i magazynów („Vice Magazine”, „The New York Times”, „The Village Voice”, nytheatre). Produkcje Dangerous Ground badają naszą pamięć zbiorową i podróżują do sedna człowieczeństwa, w obrębie wymagającego i odnawianego współczesnego repertuaru filmowego. Pokazywano je w prestiżowych teatrach amerykańskich, takich jak Public Theater (w ramach Under the Radar Festival) czy P.S.122.
Ożywić na nowo obrazy Fassbindera
Podjąć ryzyko drugiego człowieka, wejść w samo serce przestrzeni i czasu, by obrazy Fassbindera na nowo ożyły – oto projekt artystyczny Doris Mirescu, reżyserki i dyrektorki artystycznej. Jej drobiazgowa praca nad rozbiorem przestrzeni, filmu i tekstu rozsadza kody linearnego przedstawienia teatralnego i bada marginesy, odsłaniając ostateczną prawdę oryginalnego dzieła. „Chcę patrzeć człowiekowi prosto w twarz, pozwolić mu żyć, krzyczeć, mówić przeze mnie na tej scenie, którą od wielu już lat staram się nadwyrężać, znosząc dystans i rozdzielenie, które dają poczucie bezpieczeństwa (…)” – mówi Doris Mirescu.
Fabryka jako ekran multimedialny
Będący najpełniejszym zespoleniem treści i formy dzieła Fassbindera oraz absolutnym doświadczeniem miejsca, performans odbywa się w dawnej, opuszczonej manufakturze zegarków w Vaulion, której na nowo wymyślona przestrzeń została przekształcona w studio filmowe na potrzeby zdjęć. „8 ≠ 1”, prawdziwie interdyscyplinarne doświadczenie, gromadzi około dwudziestu aktorów i naturszczyków, muzyków, artystów plastyków, twórców wideo, filmowców i operatorów. Trzech operatorów filmuje „8 ≠ 1” w ujęciach-sekwencjach. Obraz z trzech kamer jest wyświetlany na żywo na ścianach niewielkiego pomieszczenia fabryki, przekształconego w salę kinową.
Ten immersyjny układ, kluczowy dla doświadczenia „live cinema”, nie jest ani ilustracją, ani dekoracją, lecz przeciwnie – próbą „pokazania” życia w jego teraźniejszości i nieprzerwanym przepływie. Powstaje wówczas intymna relacja między kamerą, operatorami i „aktorem”, która zanurza widza w samym sercu doświadczenia. W duchu tego rezonansu sam dostęp do spektaklu zostaje zwielokrotniony: dla widzów zgromadzonych w małej sali kinowej fabryki oraz w transmisji na żywo przez kanał Vimeo.