Jak do tego doszło? Kamilla została właśnie zamordowana przez brata, gdy ten wracał triumfalnie z wojny domowej, w której Rzym walczył z Albą. Zwycięski i u szczytu chwały Rzym patrzy, jak jego bohater pogrąża się w otchłani hańby. Rodzina, ojczyzna, zasady i etyka – wszystko się ze sobą zderza. Teraz król musi osądzić: czy rozgrzeszyć bratobójcę, czy skazać bohatera?
Le Procès d’Horace, adaptacja Horacego Corneille’a, podejmuje ten dobrze znany klasyczny tekst, tak rzadko jednak obecny na współczesnych scenach. Po co wystawiać klasykę? To pytanie, centralne dla dzisiejszej twórczości teatralnej, prowadzi projekt Cie Acte V, która podejmuje się tu nowego odczytania arcydzieła Pierre’a Corneille’a. Dlaczego mimo obiecujących składników (zbrodnia, bratobójstwo, sąd, rozgrzeszenie) sztuka jest tak rzadko wystawiana? Co czyni ją odległą, trudną do uchwycenia? Patriotyzm, ideał podboju czy seksizm? A może jej struktura, jej długość?
Le Procès d’Horace, twórcze odczytanie sztuki Corneille’a, ma zaradzić problemom z odbiorem klasycznego tekstu przez współczesną publiczność. Wyostrzając „wady” sztuki, które dostrzegał już sam Corneille, Cie Acte V przedstawia wersję więcej niż aktualną: dramat ludzkiej sprzeczności, w którym na pierwszy plan wysuwają się kwestie płci, etyki i władzy.
„Ta zbrodnia, choć wielka, ogromna, niewybaczalna, / Pochodzi od tego samego miecza i wychodzi z tego samego ramienia, / Które czyni mnie dziś panem dwóch państw.”Horace, acte V, scène 3